Gotowość do komunikowania się stanowi istotny element funkcjonowania jednostki w relacjach społecznych i zawodowych. W procesie uczenia się języka obcego odgrywa ona szczególną rolę, ponieważ warunkuje podejmowanie aktywności komunikacyjnej, będącej jednym z wyznaczników znajomości języka. W swoim artykule, Julia Klapa analizuje czynniki kształtujące gotowość do komunikowania się u młodych dorosłych z dysleksją. W pierwszej części, Autorka syntetycznie prezentuje stan badań dotyczący specyfiki uczenia się języków obcych przez osoby dorosłe z dysleksją oraz pojęcie gotowości komunikacyjnej. W drugiej części artykułu opisano badania, których celem było określenie poziomu gotowości komunikacyjnej u studentów oraz rozpoznanie czynników, które ją warunkują w grupie osób z dysleksją i bez dysleksji. Badanie przeprowadzono metodą sondażu wśród 263 studentów dwóch krakowskich uczelni. Wyniki badań pokazują, że trudności związane z dysleksją mogą oddziaływać na przebieg edukacji językowej również w dorosłości. Studenci z dysleksją częściej oceniali swoją gotowość komunikacyjną jako przeciętną lub niską, wiążąc to z różnorodnymi trudnościami, takimi jak problemy z zapamiętywaniem, niewystarczający zakres słownictwa czy brak biegłości w czytaniu i mówieniu. Na podstawie przeprowadzonych badań, Autorka formułuje rekomendacje do zastosowania w procesie glottodydaktycznym, takie jak rozpoznawanie indywidualnych profili uczenia się, stosowanie metod polimodalnych, indywidualizację procesu kształcenia i oceniania oraz zapewnienie studentom dostępu do odpowiednich form wsparcia. Tekst zwraca tym samym uwagę na potrzebę bardziej świadomego różnicowania kształcenia językowego na poziomie akademickim z uwzględnieniem zasobów, doświadczeń i ograniczeń dorosłych osób uczących się.