Artykuł Anny Seretny i Ewy Lipińskiej dotyczy rodzinnej polityki językowej polskich rodzin żyjących na emigracji oraz jej znaczenia dla zachowania polszczyzny jako języka odziedziczonego. Autorki wychodzą od założenia, że rodzina pozostaje podstawowym środowiskiem przekazu języka, jednak w warunkach migracyjnych proces ten nie przebiega automatycznie. Podlega on licznym napięciom wynikającym z doświadczenia emigracji, stresu adaptacyjnego oraz codziennego funkcjonowania między dwoma językami i kulturami. W tym kontekście Autorki przybliżają pojęcie rodzinnej polityki językowej i pokazują, że decyzje podejmowane przez rodziców, zarówno długofalowe strategie, jak i doraźne taktyki, mają istotne znaczenie dla tego, czy polszczyzna pozostanie żywym narzędziem komunikacji w rodzinie.
Rozważania te zostały zestawione z materiałem empirycznym pochodzącym z badań ankietowych prowadzonych na Uniwersytecie Jagiellońskim wśród rodziców oraz nastoletnich użytkowników polszczyzny odziedziczonej. Autorki zwracają uwagę na rozbieżność między deklaracjami rodziców dotyczącymi wspierania języka polskiego a rzeczywistym poziomem kompetencji językowej młodzieży. Tekst podkreśla, że kondycja polszczyzny dzieci wychowywanych poza granicami kraju zależy nie tylko od symbolicznego przywiązania do języka, lecz także od konkretnych, systematycznych działań podejmowanych w rodzinie. Wsparciem dla rodzicielskiej polityki językowej mogą być działania instytucji edukacyjnych, odpowiedzialnych za podtrzymywanie znajomości języka polskiego poza granicami kraju.